[de]
Der 8. März ist seit über hundert Jahren ein Tag des feministischen Widerstands – geboren aus Streiks und Kämpfen von Arbeiter*innen. Er war nie ein symbolischer Gedenktag, sondern ein Kampftag für soziale Rechte, Selbstbestimmung und ein Leben in Würde.
Vieles wurde erkämpft: das Wahlrecht, wirtschaftliche und rechtliche Selbstständigkeit sowie Fortschritte in geschlechtlicher und sexueller Selbstbestimmung – zuletzt etwa durch das Selbstbestimmungsgesetz. Diese Errungenschaften sind das Ergebnis jahrzehntelanger feministischer, queerer, sozialistischer und antirassistischer Kämpfe.
Diese Kämpfe sind international. Überall auf der Welt organisieren sich Menschen gegen patriarchale Gewalt, Ausbeutung und staatliche Unterdrückung. Die Formen des Widerstands sind verschieden – aber sie sind miteinander verbunden, weil Unterdrückung keine Grenzen kennt.
Doch das Erkämpfte ist nicht sicher. Unsere Rechte werden eingeschränkt und infrage gestellt. Antifeministische, queerfeindliche und autoritäre Ideologien gewinnen an Einfluss. FLINTA* erleben weiterhin strukturelle Diskriminierung, Gewalt und Abwertung. FLINTA* meint Frauen, Lesben, inter*, nicht-binäre, trans* und agender Personen – also alle, die vom Patriarchat besonders betroffen sind.
Um sichtbar zu machen, was FLINTA* in Magdeburg bewegt, haben wir Gespräche mit verschiedensten Menschen geführt – auf der Straße, mit Freund*innen und Familie. Die Themen zeigen, warum wir am 8. März auf die Straße gehen müssen.
Gewalt und die ständige Angst davor sind zentrales Thema vieler FLINTA*. Verbale Übergriffe, Belästigung, Catcalls und sexualisierte Gewalt bis hin zu Femiziden gehören zum Alltag. Häufig passieren sie nicht im öffentlichen Raum, sondern im eigenen Umfeld. Vieles bleibt unsichtbar.
Erfahrungen werden kleingeredet: „Hab dich nicht so“, „Das ist halt so“, „Boys will be boys“, „Hast du deine Tage?“. Gewalt wird Normalität, Verantwortung wird auf Betroffene verschoben und ein patriarchales System stabilisiert, das auf Abwertung und Grenzüberschreitung beruht.
Auch fehlende Anerkennung und Unterstützung in der Gesundheitsversorgung wurden häufig genannt, etwa für Hebammen, sowie der zunehmende Verlust von Wissen über weibliche, inter* und trans* Körper durch politische Entscheidungen. Bildung und medizinische Versorgung für inter* und trans* Personen werden vernachlässigt oder gezielt eingeschränkt.
Von uns wird immer mehr erwartet, während gleichzeitig darüber diskutiert wird, Rechte wie Teilzeit weiter einzuschränken. Viele erleben eine wachsende Belastung durch reproduktive Arbeit: Sorgearbeit, Pflege, emotionale Arbeit. Diese Arbeit ist oft unbezahlt oder schlecht bezahlt, wird unsichtbar gemacht und abgewertet, obwohl sie das gesellschaftliche Leben überhaupt erst möglich macht. Während Kriege geführt, Profite gesichert und Macht verteidigt werden, sind die Folgen deutlich spürbar: Menschen ziehen sich zurück, Gemeinschaften werden geschwächt, Austausch wird schwieriger. Solidarität soll durch Konkurrenz ersetzt werden. Vereinzelung macht angreifbar und genau dagegen setzen wir unseren gemeinsamen Protest.
Der 8. März steht für Solidarität. Sie beginnt unter FLINTA*, denn nur gemeinsam können wir das bisher Erkämpfte verteidigen und weiter ausbauen. Unsere Kämpfe drehen sich um Selbstbestimmung und Intersektionalität. Feministische Kämpfe sind Klassenkämpfe. Sie sind international und richten sich gegen Ausbeutung, Krieg und autoritäre Politik. Gerade jetzt, wo überall auf der Welt die Freiheit massiv angegriffen wird – in Kurdistan, Iran, Sudan und Gaza; und feministische Selbstorganisation unter Beschuss steht, zeigt sich: Unsere Kämpfe sind miteinander verbunden, hier und weltweit.
Deshalb gehen wir am 8. März auf die Straße. Wir lassen uns nicht spalten, nicht zum Schweigen bringen und nicht vertrösten. Unsere Wut ist berechtigt. Unsere Hoffnung entsteht aus Organisierung und Solidarität.
Am 8. März nehmen wir uns den Raum, der uns zusteht.
Wir machen sichtbar, was sonst unsichtbar bleibt.
Wir kämpfen für eine gerechte und solidarische Gesellschaft.
Kommt mit uns auf die Straße.
Für uns. Für alle.
[en]
Call …
[ar]
Call …
[fr]
Test …
[fa]
فراخوان برای تظاهرات هشتم مارچ
هشتم مارچ بیش از صد سال است که روز مقاومت فمینیستی به شمار میرود؛ روزی که از اعتصابها و مبارزات زنان کارگر زاده شد. این روز هرگز تنها یک یادبود نمادین نبوده است، بلکه روز مبارزه برای حقوق اجتماعی، حق تعیین سرنوشت و زندگی با کرامت انسانی است.
در طول این سالها دستاوردهای مهمی به دست آمده است: حق رأی برای زنان، استقالل اقتصادی و حقوقی، و پیشرفتهایی در زمینه آزادی و حق انتخاب در هویت جنسیتی و جنسی. این دستاوردها نتیجه دههها مبارزه فمینیستی، کوییر، سوسیالیستی و ضد نژادپرستانه بوده است.
این مبارزات ماهیتی جهانی دارند. در سراسر جهان انسانها در برابر خشونت مردساالرانه، استثمار و سرکوب دولتی سازماندهی میشوند. شکلهای مقاومت در کشورهای مختلف متفاوت است، اما همه این مبارزات به هم پیوند دارند، زیرا ستم و تبعیض مرز نمیشناسد.
با این حال، دستاوردهایی که به سختی به دست آمدهاند، همچنان در خطر هستند. حقوق ما محدود میشود و مورد پرسش قرار میگیرد. ایدئولوژیهای ضد فمینیستی، ضد کوییر و اقتدارگرا در حال گسترشاند. گروههای مختلف FLINTAهمچنان با تبعیض ساختاری، خشونت و بیارزشسازی روبهرو هستند.
واژه FLINTA به زنان، لزبینها، افراد اینترسکس، غیر دودویی، ترنس و افرادی که هویت جنسیتی بدون برچسب دارند اشاره دارد؛ یعنی همه کسانی که بهویژه از نظام مردساالر آسیب میبینند.
برای نشان دادن اینکه چه مسائلی برای FLINTA در شهر مگدبورگ اهمیت دارد، ما با افراد مختلف گفتوگو کردیم؛ در خیابان، با دوستان، خانوادهها و آشنایان. موضوعاتی که مطرح شد نشان میدهد چرا باید در هشتم مارچ به خیابان برویم.
خشونت و ترس دائمی از آن یکی از مهمترین دغدغههای بسیاری از FLINTA است. توهینهای کالمی، آزار و اذیت، متلکپرانی در خیابان، خشونت جنسی و حتی قتل زنان (فمیساید) بخشی از واقعیت زندگی روزمره است.
بسیاری از این خشونتها نه در فضای عمومی، بلکه در محیطهای نزدیک و شخصی رخ میدهد و اغلب پنهان باقی میماند.
تجربههای قربانیان اغلب کوچک شمرده میشود: «زیاد حساس نباش»، «این چیزها طبیعی است»، «پسرها همینطورند»، «حالت خوب نیست؟». به این ترتیب خشونت عادی جلوه داده میشود و مسئولیت آن به دوش قربانیان گذاشته میشود؛ در حالی که این وضعیت به تداوم نظام مردساالرانهای کمک میکند که بر تحقیر و نقض مرزهای انسانی استوار است.
بسیاری از افراد همچنین از کمبود حمایت و به رسمیت شناخته نشدن در نظام خدمات صحی و درمانی سخن گفتهاند؛ از جمله در مورد قابلهها. همچنین دانش مربوط به بدنهای زنانه، اینترسکس و ترنس به دلیل تصمیمهای سیاسی رو به کاهش است. آموزش و خدمات پزشکی برای افراد اینترسکس و ترنس نادیده گرفته میشود یا حتی به طور هدفمند محدود میگردد.
از ما انتظار میرود هر روز کار و مسئولیت بیشتری بر دوش بگیریم، در حالی که همزمان درباره محدود کردن حقوقی مانند کار نیمهوقت بحث میشود. بسیاری از افراد فشار فزاینده کارهای بازتولیدی را تجربه میکنند: مراقبت از دیگران، پرستاری و کار عاطفی. این کارها اغلب بدون دستمزد یا با دستمزد بسیار کم انجام میشود و نادیده گرفته میشود، در حالی که همین کارها اساس زندگی اجتماعی ما را ممکن میسازد.
در حالی که جنگها ادامه دارند، سودهای اقتصادی حفظ میشود و قدرتهای سیاسی از منافع خود دفاع میکنند، پیامدهای آن به وضوح در زندگی مردم دیده میشود: انسانها منزویتر میشوند، پیوندهای اجتماعی تضعیف میگردد و ارتباط میان مردم دشوارتر میشود. تالش میشود همبستگی با رقابت جایگزین شود. اما همین انزوا انسانها را آسیبپذیرتر میکند، و ما دقیقاً در برابر این وضعیت با اعتراض و همبستگی جمعی خود میایستیم.
هشتم مارچ روز همبستگی است. این همبستگی از میان FLINTA آغاز میشود، زیرا تنها با اتحاد میتوانیم دستاوردهای گذشته را حفظ کنیم و آن را گسترش دهیم. مبارزات ما برای حق تعیین سرنوشت و عدالت اجتماعی است.
مبارزات فمینیستی مبارزات طبقاتی نیز هستند. این مبارزات جهانیاند و علیه استثمار، جنگ و سیاستهای اقتدارگرا جهت میگیرند.
بهویژه در زمانی که آزادیها در بسیاری از نقاط جهان مورد حمله قرار گرفتهاند-در کردستان، ایران، سودان و غزه-و سازمانیابی فمینیستی با فشار و سرکوب روبهرو است، بیش از هر زمان دیگری روشن میشود که مبارزات ما به یکدیگر پیوند خوردهاند؛ در اینجا و در سراسر جهان.
به همین دلیل در هشتم مارچ به خیابان میرویم. ما اجازه نخواهیم داد که میان ما تفرقه ایجاد شود، صدای ما خاموش گردد یا ما را به سکوت و انتظار وادارند. خشم ما مشروع است. امید ما از سازمانیابی و همبستگی شکل میگیرد. در هشتم مارچ ما فضایی را که حق ماست، پس میگیریم. ما آنچه را که معموالً نادیده گرفته میشود، قابل دیدن میکنیم. ما برای جامعهای عادالنه و همبسته مبارزه میکنیم. با ما به خیابان بیایید. برای همهمان